Cztery lata temu na konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatycznych w Glasgow w Szkocji premier Indii Narendra Modi złożył ambitne zobowiązanie. W obecności ponad 120 innych światowych przywódców ustalił rok 2070 jako docelowy rok Indii w zakresie{{4}zero emisji netto dwutlenku węgla i innych-gazów powodujących ocieplenie planety.
W przypadku Indii, trzeciego-co do wielkości emitenta gazów cieplarnianych na świecie, osiągnięcie tego celu będzie wymagało odejścia od węgla, głównego źródła energii w kraju, na rzecz wykorzystania zasobów odnawialnych i innych zasobów niskoemisyjnych-. Idąc tym tropem, w ciągu ostatniej dekady rząd poczynił znaczne postępy w budowaniu swojego potencjału w zakresie energii odnawialnej. Ostatnio na pierwszych stronach gazet pojawiło się kilka ambitnych inwestycji w dziedzinie energii słonecznej i zielonego wodoru.
Jednak wraz ze wzrostem zapotrzebowania kraju na energię, przyjęciu energii odnawialnej nie towarzyszyło zmniejszenie zależności od węgla – paliwa kopalnego generującego więcej CO2na jednostkę wyprodukowanej energii niż inne źródła nieodnawialne, takie jak gaz ziemny i ropa naftowa.
W rzeczywistości zużycie węgla w Indiach rośnie i to nie tylko do celów wytwarzania energii. Rząd inwestuje i zachęca do projektów przemysłowych opartych na zgazowaniu węgla, podczas którego węgiel jest utleniany w obecności pary w wysokich temperaturach. W procesie powstaje gaz syntezowy, mieszanina tlenku węgla i wodoru.
Mieszanka, znana również jako gaz syntezowy, służy jako surowiec do podstawowych substancji chemicznych, takich jak metanol i amoniak. Syngaz można również wykorzystać do produkcji olefin i innych produktów petrochemicznych, choć podejście to jest praktykowane głównie w Chinach i Republice Południowej Afryki. Rząd Indii jest optymistycznie nastawiony do technologii gazu syntezowego, a urzędnicy postawili sobie za cel zgazowanie do 2030 r. 100 milionów ton węgla, co stanowi około 10% rocznego zużycia węgla w kraju.
Zgazowanie węgla w celu wytworzenia chemikaliów nie jest dużo lepsze pod względem emisji gazów cieplarnianych niż spalanie węgla-i znacznie gorsze niż wytwarzanie tych chemikaliów z ropy naftowej lub gazu ziemnego. Indie w dużym stopniu opierają się na imporcie ropy naftowej, gazu ziemnego i metanolu, które są nie tylko drogie, ale także zaprzeczają wizji Modiego zakładającej samowystarczalność-kraju. Chociaż wielu ekspertów ds. polityki broni zużycia węgla w Indiach jako ekonomicznego prawa do korzystania z krajowych zasobów, jasne jest, że kraj ten, przynajmniej na razie, nie zmierza w kierunku neutralności pod względem emisji dwutlenku węgla.
Apetyt na węgiel
W najludniejszym kraju świata, zamieszkiwanym przez prawie 1,4 miliarda ludzi, dominującym źródłem energii pozostaje węgiel. Stosowany jest głównie w elektrowniach cieplnych, gdzie jest spalany w celu wytworzenia energii elektrycznej. Wytworzona energia jest dostarczana do domów i zakładów przemysłowych poprzez rozbudowaną indyjską sieć elektryczną. Według ministerstwa węgla, około 75% energii kraju pochodzi z węgla.
„Indie nie mają dużo ropy i gazu, ale mają mnóstwo węgla. Przez lata kraj wypracował sposoby jego wykorzystania” – mówi Sandeep Pai, dyrektor ds. projektowania badań i zaangażowania strategicznego w Swaniti Initiative – zespole doradców działającym na styku działań klimatycznych i rozwoju gospodarczego.
W 2023 r. Indie posiadały szacunkowo 378 miliardów ton zasobów węgla, co czyni je piątym-co do wielkości krajem pod względem złóż węgla. Eksperci twierdzą, że ze względu na szybko rozwijającą się gospodarkę Indie będą w dalszym ciągu opierać się na węglu.
Partha Sarathi Bhattacharyya, była prezes Coal India, największego na świecie-producenta węgla będącego własnością rządu, twierdzi, że zużycie energii w Indiach na mieszkańca należy do najniższych na świecie, ale spodziewa się, że w nadchodzących latach liczba ta wzrośnie w miarę bogacenia się kraju. Analiza przeprowadzona przez World Population Review, witrynę internetową mającą na celu zwiększenie dostępności danych demograficznych, wykazała, że zużycie energii na mieszkańca w 2023 r. w USA wyniosło 277 gigadżuli (GJ) w porównaniu z 27,3 GJ w Indiach. „Populacja licząca 1,4 miliarda ludzi może aspirować do całkiem sporo” – mówi Bhattacharyya.
Nikit Abhyankar, współdyrektor Indyjskiego Centrum Energii i Klimatu w Szkole Polityki Publicznej Richarda i Rhody Goldman na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley zauważa, że zapotrzebowanie na energię elektryczną w Indiach rośnie średnio o 7% rocznie. „W sektorze mieszkaniowym największy popyt dotyczy klimatyzatorów” – mówi.
Moce indyjskie w zakresie energii odnawialnej, które w tym roku są pięciokrotnie większe niż w 2014 r., stanowią około 46% całkowitej-mocy wytwarzania energii w kraju, ale rzeczywistość jest taka, że mniej niż 20% rzeczywistej energii zużywanej w Indiach pochodzi ze źródeł odnawialnych. Bhattacharyya twierdzi, że w nadchodzących latach zapotrzebowanie na energię będzie szybko rosło, a źródła odnawialne będą miały trudności ze znacznym zwiększeniem swojego udziału w-zapotrzebowaniu kraju na zużycie energii.
Chociaż Indie zamierzają do 2030 r. wytwarzać 50% swojej energii elektrycznej ze źródeł niekopalnych, planują również zwiększyć w tym samym okresie wydobycie węgla aż o 42% – twierdzi Institute for Energy Research, zespół doradców z siedzibą w Waszyngtonie. Jednym z powodów oczekiwanego wzrostu wykorzystania węgla jest fakt, że coraz większe jego ilości będą przetwarzane na gaz syntezowy.