Przeniesienie globalnego krajobrazu gospodarczego
Przemysł chemikalia w Europie nadal walczył w tym roku, ze względu na trudne połączenie wyższych kosztów energii, wolniejszego wzrostu, ciągłego wpływu wojny Rosji i Ukraila na ceny gazu ziemnego i ropy naftowej oraz konkurencja z niższych eksportów , prowadząc do fali zamykania i recenzji aktywów.
W kwietniu Exxon Mobil i Sabic ogłosili plany zamykania roślin etylenowych odpowiednio we Francji i Holandii, podczas gdy Shell i BP ujawnili zamiary operacji rafinerii w dół w Niemczech w 2025 r. .
„[Europa] jest uderzana na wielu frontach” – wyjaśnia Al Greenwood, ekspert w dziedzinie chemikaliów i zastępca redaktora naczelnego firmy konsultingowej ICIS zajmującej się energią i chemikaliami. „W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, które do produkcji etylenu wykorzystują głównie etan, Europa opiera się na benzynie ciężkiej – i widzieliśmy, co się dzieje z cenami ropy, zwłaszcza po inwazji Rosji [na Ukrainę].
Ponadto ze względu na nadmiar dostaw w innych krajach europejscy producenci chemikaliów borykają się ze zwiększoną presją konkurencyjną ze strony nowszych, bardziej wydajnych zakładów i rafinerii w USA, Chinach i na Bliskim Wschodzie.
Połączenie zrównoważonego rozwoju, geopolityki i globalnej ekonomii, szczerze mówiąc, ugryzło Europę w tyłek
Opublikowany w listopadzie kwartalny raport Niemieckiego Stowarzyszenia Przemysłu Chemicznego (VCI) podkreślił, że oczekiwane ożywienie popytu na produkty chemiczne w Niemczech i za granicą nie nastąpiło; stowarzyszenie oczekuje obecnie, że sprzedaż w branży spadnie o 2% w całym roku. „Nasz przemysł znajduje się w poważnej recesji” – powiedział dyrektor generalny VCI Wolfgang Große Entrup. „Popyt na produkty chemiczne stale spada… wykorzystanie mocy produkcyjnych w naszych firmach jest coraz mniejsze”.
„Rzeczywistość jest taka, że cała ta kombinacja zrównoważonego rozwoju, geopolityki i globalnej ekonomii, szczerze mówiąc, ugryziła Europę w dupę” - mówi Meyer. „Można argumentować, że jest to ścieżka, która i tak się wydarzy, i została przyspieszona… zwłaszcza gdy patrzysz na to, gdzie zmieniają się centra popytu. To była trudna pół dekady dla europejskiego przemysłu chemicznego - dodaje.
Europa stoi również w obliczu surowszych przepisów środowiskowych, ponieważ przyjmuje trudniejsze podejście do celów wokół tworzyw sztucznych i okólników, ale to również stanowi poważne wyzwania.
„Problem polega na tym, że łączy się twarde cele ze starym przemysłem, w którym występuje duże zapotrzebowanie na populację, a następnie dodaje się do tego fakt, że Chiny dopiero zaczynają z zakładami na pełną skalę, co jest naprawdę trudne do ukończenia” – mówi Meyer .
W Wielkiej Brytanii wzrost gospodarczy prawie zanikł, ponieważ firmy zmagają się z rosnącymi kosztami pracy, niekonkurencyjnymi kosztami energii i słabnącym popytem, co zagraża miejscom pracy i przyszłym inwestycjom. Dane opublikowane przez Stowarzyszenie Przemysłu Chemicznego (CIA) w październiku, dotyczące handlu w trzecim kwartale, wykazały ogólne spadki; w przeciwieństwie do wcześniejszej części roku, kiedy dane wskazywały na powrót do wzrostu.
„Na początku tego roku prawie połowa firm chemicznych w Wielkiej Brytanii zgłosiła wyższą sprzedaż, poziom produkcji i wykorzystanie zdolności. Jednak w naszej najnowszej ankiecie biznesowej odsetek spadł do mniej niż 25%, podczas gdy 33% doświadczyło upadku ” - powiedział Steve Elliott, dyrektor generalny CIA.
„Perspektywy jest co najmniej trudne. Ta zmienność popytu i brak rzeczywistych odzyskiwania powoduje, że podejmowanie decyzji jest niezwykle trudne, szczególnie w odniesieniu do inwestycji długoterminowej-dodał.
W głównych wyborach na całym świecie nastąpiły drastyczne zmiany aktywnych i prospektywnych polityk w kierunku chemikaliów, handlu i środowiska
Jednak w USA sytuacja wyglądała zupełnie inaczej; koszty surowców i energii pozostały korzystne, co pomogło amerykańskim producentom środków chemicznych uzyskać przewagę w zakresie konkurencyjności kosztowej nad ich europejskimi i azjatyckimi odpowiednikami.
„To był trudny rok dla wielu firm chemicznych” – mówi Meyer. „Ale Stany Zjednoczone są nieco bardziej odporne ze względu na dużą bazę popytu, podstawową strukturę surowców i energii oraz, szczerze mówiąc, złagodzone regulacje.
W Chinach odnotowały wzrost produkcji chemicznej o ponad 10% w 2023 r. I chociaż wzrost spowolnił w tym roku, pozostaje silna. Jednak nadmierna zdolność pozostaje głównym problemem dla wielu chińskich producentów chemicznych. Spowodowało to zalane rynki i zmniejszone marginesy i przyczyniło się do zamknięcia zakładu w Europie.
„Kiedy wszystkie te firmy w Chinach zaczęły budować nowe rośliny chemiczne, uważali, że wzrost będzie znacznie wyższy niż obecnie” - mówi Greenwood. „Widzieliśmy więc wzrost eksportu z Chin, który spowodował problemy na całym świecie”.
W nadchodzących latach oczekuje się, że Chiny będą nadal głównym motorem globalnego wzrostu popytu dla petrochemikaliów. „Na początku mojej kariery rozmawialiśmy o produkcji i popytu, będąc trzecią Europą, trzecią Ameryką Północną i trzecią Azją” - mówi Meyer. „Dzisiaj Chiny są [około] 50% przemysłu chemicznego”.
Wstrząs geopolityczny
Rok 2024 był rekordowy pod względem wyborów – „supercykl” wyborczy w Ameryce Łacińskiej; dwa wybory we Francji; powrót laburzystowskiego rządu w Wielkiej Brytanii po 14 latach rządów konserwatystów, żeby wymienić tylko kilka – był to okres pełen zmian politycznych, a ich wpływ na przemysł chemiczny nie jest jeszcze widoczny.
„To całe nakładanie nowych reżimów, które pojawiają się na całym świecie” - mówi Meyer. „Jak to się trzęsie, to taniec, w którym znajduje się każdy polityk i dyrektor biznesowy”.
Być może największym rozwojem politycznym branży chemicznej jest nieuchronny powrót Donalda Trumpa jako prezydenta USA. Według Greenwooda reelekcja Trumpa jest czymś w rodzaju mieszanej torby dla przemysłu chemicznego z taryfami i rosnącymi deficytami handlowymi z jednej strony oraz deregulacji i obniżonymi podatkami z drugiej.
„Trump był bardzo przejrzysty, że chce realizować taryfy i to nie jest dobre dla przemysłu chemicznego z dwóch powodów” - mówi Greenwood.
Dzięki gazowi łupkowemu i oleju łupkowego USA mają mnóstwo tanich surowców opartych na gazu ziemnym i mogą eksportować pochodne etylenu z przewagą kosztów. Jeśli jednak kraj chce nałożyć na USA taryfy odwetowe, może być skierowany do branży chemicznej. „Zwłaszcza, że świat ma nadmierną ilość chemikaliów - jeśli zamkniesz USA, to bufet - po prostu idziesz gdzie indziej po chemikalia” - mówi Greenwood.
Z drugiej strony, Greenwood kontynuuje, jeśli nałożone cła na chemikalia importowane do USA, po prostu sprawią, że wszystko będzie droższe.
„Najważniejszym z nich jest benzen – Stany Zjednoczone rzeczywiście mają deficyt benzenu, więc jeśli Trump nałoży ogólne cła, zwiększy to koszty benzenu, a to będzie spływać po całym łańcuchu benzenu” – mówi . Benzen jest produktem ubocznym rafinacji i krakingu węglowodorów, dlatego jest mało prawdopodobne, aby produkcja krajowa niezależnie wzrosła.
Jednak dla kontrastu deregulacja pod rządami Trumpa mogłaby pomóc przemysłowi chemicznemu; Według Greenwooda administrację Bidena charakteryzowało się dużym naciskiem regulacyjnym, a wiele przepisów zwiększało koszty bez większych korzyści.
„Każda ulga po stronie regulacyjnej przyniesie korzyści chemikaliom” - dodaje. „Innym plusem są niższe podatki”. Wyjaśnia, że Trump ma przedłużyć istniejące obniżki podatków i obniżyć dodatkowe podatki. Zła część jest perspektywa rosnącego rządowego deficytu budżetowego, co prowadzi do ogólnego spowolnienia gospodarczego. Większość ekonomistów oczekuje, że deficyt wzrośnie, a to spowoduje problemy z długoterminowymi stopami procentowymi ”.
Zakłócenia w łańcuchu dostaw
Trwające od końca 2023 r. zakłócenia na szlakach żeglugowych na Morzu Czerwonym i Kanale Sueskim – spowodowane atakami Houthi w Jemenie – w dalszym ciągu mają konsekwencje dla łańcuchów dostaw przemysłu chemicznego, szczególnie w Europie i Azji. Wynikające z tego zmiany tras wokół południowego krańca Afryki miały znaczny wpływ na czas i koszty, ponieważ podróże trwają obecnie od 10 dni do czterech tygodni dodatkowego czasu podróży.
W Stanach Zjednoczonych wysyłka została w tym roku ograniczona przez przedłużoną suszę w Kanale Panamskim, w wyniku zmniejszenia opadów deszczu spowodowanych przez El Niño, który ograniczył liczbę przechodzących statków; Panama Canal Authority zgłosił o 21% zmniejszenie tranzytów głębokich w 2024 r. Rok obrotowy, w porównaniu do 2023 r. Przy ryzyku suszy może kontynuować zmiany klimatu, organ powiedział, że planuje stworzyć ogromną tamę do 2031 r., Aby zabezpieczyć słodka woda dla jej zamków.
Łańcuchy handlowe i dostaw zostały również zakłócone przez strajki portu wpływające na Amerykę Północną w drugiej połowie tego roku. W październiku trzydniowe strajk na wybrzeżu wschodniej i Zatoki Perskiej zatoki zatrzymało ruch kontenerowy, podobnie jak strajki w październiku i listopadzie w największych portach w Kanadzie, w tym Vancouver, Prince Rupert i Montreal.
„Z taryfami i innymi rzeczami na miejscu stworzyło to naprawdę destrukcyjne środowisko” - mówi Meyer. „W wielu przypadkach, czasem dwa razy dłużej, trwa 50% dłużej, aby przenosić produkt z punktu A do punktu B.”
Kolejną warstwą oprócz zakłóceń jest system handlu emisjami, w UE i Wielkiej Brytanii, z których oba zostały przedłużone w tym roku o sektor morski. „Wszystkie te rzeczy sprawiają, że jest trudniejsze dla przemysłu morskiego, co sprawia, że jest trudniejsze dla przemysłu chemicznego i ma wpływ na koszty, czas, żywotność itp.”-wyjaśnia Meyer.
Dekarbonizacja
W całej branży rośnie popyt na zrównoważone rozwiązania, zapewniając firmom możliwość uzyskania udziału w rynku. Wzrost produkcji pojazdów elektrycznych zwiększył zapotrzebowanie na wysokowydajne tworzywa sztuczne i dostawy materiałów akumulatorowych. Jednak dążenie do zrównoważonego rozwoju spowoduje również wyzwania dla sektora, ponieważ firmy napotykają główne inwestycje w dekarbonizację i rosnącą presję ze strony zainteresowanych stron.
Podczas gdy przemysł naftowy i gazowy poczynił pewne postępy w zakresie konkretnych wysiłków w celu zmniejszenia emisji - na przykład z flara
W zeszłym roku główne koncerny naftowe wycofały się z działań proekologicznych. W październiku BP porzuciło swój cel ograniczenia wydobycia ropy i gazu do 2023 r. na rzecz skupienia się na kilku nowych inwestycjach na Bliskim Wschodzie i w Zatoce Meksykańskiej.
Na początku tego roku Shell powiedział, że spowolni tempo redukcji emisji na tę dekadę, powołując się na rosnące zapotrzebowanie na energię. W lipcu ujawniono, że firma po cichu wycofała się od zobowiązania do szybkiego zwiększenia wykorzystania „zaawansowanego” (lub chemicznego) recyklingu plastiku w swoim raporcie zrównoważonego rozwoju 2023, opublikowanego w marcu, w którym przyznała, że plan był ” niewykonalne z powodu braku dostępnego surowca odpadów z tworzywa sztucznego, powolnego rozwoju technologii i niepewności regulacyjnej ”.
Najnowsze badania CARD Tracker dotyczące celów redukcji emisji sektora pokazują, że postępy utknęły w martwym punkcie. Stwierdzono, że żadne firmy nie były zgodne z celem Paryża, jakim jest ograniczenie globalnego ocieplenia do poniżej 2 stopni lub ustalanie celów w celu zmniejszenia emisji metanu ze wszystkich ich działań.
W ciągu ostatniego roku eksperci zwrócili uwagę na powolny postęp w zakresie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS) w Wielkiej Brytanii i Europie. W październiku rząd Wielkiej Brytanii potwierdził przeznaczenie prawie 22 miliardów funtów na rozpoczęcie projektów CCS mających wesprzeć cel Wielkiej Brytanii, jakim jest składowanie 20–30 milionów ton dwutlenku węgla do 2030 r. Chociaż umożliwiło to ostateczne zawarcie umowy w sprawie projektu Net Zero Teesside Power, istnieją niewielka jasność co do harmonogramu przyszłych projektów, które obejmowałyby zapełnienie składowisk. W UE pojawiają się także pytania o tempo projektów mających na celu osiągnięcie celu na 2030 r., jakim jest składowanie 50 mln ton rocznie do 2030 r.
Tymczasem w grudniu, w ramach ostatniej rundy negocjacji w sprawie światowego traktatu mającego na celu położenie kresu zanieczyszczeniom tworzywami sztucznymi – który miał obejmować zobowiązania do ograniczenia produkcji pierwotnych tworzyw sztucznych i wprowadzenia zakazu stosowania w produkcji tworzyw sztucznych szczególnie niebezpiecznych klas chemikaliów – delegatom z ponad 170 krajów nie udało się osiągnąć wiążącego porozumienia. Rozmowy będą teraz kontynuowane w 2025 roku.